Xixili. Hegatsa galdu nuenekoa
«Yo soy una lámina. Los vascos me conocen desde antiguo como Xixili, aunque siempre he tenido muchos otros nombres. He estado en muchas partes del mundo y me encantan las aguas relucientes de grandes extensiones, así como los recovecos escondidos de las aguas más profundas. Pero casi las he olvidado, pues es muy larga mi vida».
En esta narración lírica, tenemos una historia inventada de la lamia conocida en Bermeo como Xixili, que nos sumerge en el reino submarino de este personaje mitológico. Perdida la aleta y convertido en un ser humano, Xixili se enamora de un joven pescador. Pero este libro no va a tener el final de la historia clásica.
Sinopsis
Xixili. Hegatsa galdu nuenekoa
Este cuento romántico tiene como protagonista la sirena mitológica de Bermeo quien nos contará, en primera persona, la historia de cuando perdió su cola de pez y su condición de sirena. Fuera del mar, vivirá una preciosa historia de amor con un joven pescador, mientras intentará adaptarse a las costumbres humanas.
La autora recrea y evoca con especial sensibilidad un relato clásico de la mitología vasca y universal en un entorno temporal indeterminado y en un espacio entre lo fantástico y lo real, mientras la protagonista vive un desarrollo personal que la llevará a tomar una inesperada elección.
«Leire Lekuonak 'Xixili. Hegatsa galdu nuenekoa' izenburuko narrazio hau idazterakoan erromantizismo garaiko idazle askok egin zutena berritu duela ematen du: literatura tradizionalean oinarrituta, bertan aurkitzen diren zenbait elementu hartu eta horiekin itxura berriko leienda moduko bat sortu du. Narrazioaren protagonista Xixili lamina da. Pertsonaia honez gain, beste elementu fantastiko eta mitologiko batzuk topatzen ditugu, Leviatan edota Ortzi ere aipatzen baitira narrazioan. Argumentua garatzerakoan, fantasiatik jasotako halako osagaiak gizakien munduan eragiten ikusten ditugu, laminak, adibidez, gizakien artean bizi beharko baitu. Eta leiendetan gertatu ohi den bezala, gertakarien kokapena nahiko zehaztugabea da, zeharka behintzat noiz eta non kokatzen den iradokitzen zaigun arren. Edonola ere, formaren aldetik bederen, ez gaude narrazio tradizional baten aurrean, idazlan honetan narratzailearen tratamenduan leiendekin konparatuta berrikuntza ikusgarria dago-eta. Narrazio honetan lamina bera da istorioa kontatzen duena, lehenengo pertsona erabiliz. Eta narrazioa burutzen duelarik, behin eta berriro «zu» bati hitz egiten dio, bere narrazioa inoiz entzuterik izango ez duen «zu» bati hain zuzen ere. Hauxe da narrazioak teknikaren aldetik eskaintzen duen bitxitasunik ikusgarriena. Argumentuaren aldetik, leiendetan ohikoak diren bideetatik jotzen du, eta bide horietatik abiatuta laminaren inguruan maitasun erromantikozko istorio bat harilkatzen da. Eta gehiegi sakontzen ez bada ere, oroimenaren eta identitatearen artean dagoen harremana ere aipatzen da. Izan ere, mitologiak harrobi agortezina dirudi istorioak asmatzeko».
«Zorionak Leireri. Kontaketa ederra, euskara ona eta edizioa bera ere itzel gustatu zait».